Categorie archief: chill-out station!

Ed en Willem

Beversporen
‎’Toch best knap gedaan, de plaatselijke hangjongeren nemen beiteltjes mee en imiteren hiermee het gedrag van bevers, zodat hiermee hun vandalisme wordt verweten aan het onschuldige diertje!’ En nu serieus… ik kreeg een kick alsof ik was beland in een crimescene, voelde een beetje CSI! Voor de eerste keer in mijn leven zag ik dit, echt indrukwekkend! Stadswandelaar Marco

Bevers, ze doen het goed op het eiland van Dordrecht. We hebben ze niet gezien in de Merwelanden, want meestal zijn ze ’s nachts actief of in de schemer. Hun sporen waren echter prominent aanwezig.

Het is fantastisch dat ze zijn ingevoerd en goed aanslaan, maar het heeft wel gevolgen voor het landschap, want het zijn ware landschapsarchitecten. Ze eten schors en twijgen en knagen natuurlijk bomen om, waar ze hun burchten mee bouwen.

De boom op de foto is onderdeel van een bomenlaantje in de Merwelanden. Wellicht zou het een idee zijn hier wilgenopschot te laten staan, zodat Bevers voldoende te knagen hebben en er bomen voor ons overblijven?

Beverlandschap- sfeerreportage van het leefgebied van de Bevers in de Merwelanden. Stadswandelaar Richard

Advertenties

Kilkade erosie

Terrein aan de Kilkade, tijdens de sloop. Muziek: Sticky Insects

Jaren lang kon men zich door een metersdikke haag wurmen om op dit terrein aan de Kilkade te komen. Hengelaars daalden graag af naar de oever van de haven om daar de gedachten op nul te zetten. Het uitzicht op de Wilhelminahaven is hier bijzonder, vooral bij zonsondergang.

Niet alleen sportvissers kwamen op dit terrein. Zwervers hebben op het er een tijdje een kamp gehad. Daarnaast is het ook een bolwerk van graffitispuiters geweest. Laag na laag brachten zij hun werken op de muren van de gebouwen aan, soms tot wel drie millimeter dik!

Op een gegeven moment waren alle trappen verdwenen en was het interieur vernield. Was dit het werk van de kunstenaarskolonie, of van een partij die al deze verborgen praktijken niet kon waarderen?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Terrein aan de Kilkade anno nu

Het complex heet van Akzo-Nobel te zijn geweest, maar informatie hierover is zeer schaars. Op het eerste gezicht lijkt zelfs een adres te ontbreken. Het kavel heeft een stratenplan en een eigen het treinspoor. Binnen in het hoofdgebouw waren tafels met kasten vol vakken erboven. Er waren nog een aantal gebouwen erbij.

Inmiddels is alles gesloopt en getuigen alleen de straten, wat fundamenten, putten en stukken puin van wat eens was. De natuur is hard bezig de resterende bewijzen te bedekken.

Ik ben benieuwd of er mensen zijn die mij wat wijzer kunnen maken over de geschiedenis van dit terrein. Stadswandelaar Richard

Fietsen op laag water

Foto’s (mobiele telefoon), montage en soundscape: Stadswandelaar Richard

In de Tweede Wereldoorlog was men erg gehecht aan de eigen fiets, ook al weegde deze zo zwaar als lood. Ze waren nog niet zo eindeloos voorradig als nu en wat er aan fietsen was, werd door de Duiters in beslaggenomen om de militaire logistiek van dienst te zijn. ‘Wir fahren nach Engeland.’ ‘Plons, plons, plons!’

Tegenwoordig lijkt het alsof we niet weten waar we onze fietsen laten moeten. In de Dordtse binnenstad zijn ze niet meer meer welkom in het straatbeeld. Door de politie worden ze vakkundig verwijderd op plaatsen zoals bij het station en opgeslagen op bureau. Er is immers flink geïnvesteerd in overdekte fietsenstallingen. Weigeraars mogen een duit in het gemeentelijke collectezakje doen.

Een hoop fietsen belanden van de wal tussen Eendenkroos en Kikkerbeet in de sloot. Zou het zijn uit frustratie over het gebrek aan stallingsplaatsen, de kortere levensduur van plastic fietsonderdelen, of komt het door de nieuwe generatie fietsenlichters?

Het is natuurlijk een mooi onderwerp voor een surrealistisch schilderij, zo’n wrak, maar al dat schroot hoort niet thuis in de sloot. Buiten de (optische) vervuiling, is het ook zonde van al die grondstoffen. Dus, heb je nog een fiets nodig, of ben je hem kwijt? Zoek hem op laag water! Stadswandelaar Richard

Dit bericht is een reactie op: Polderfiets

Schuil en rust uit in ‘Chill-out Station’

Chill-out stationHerfstig weer zoals vannacht drijft zelfs de meest  enthousiaste Stadswandelaars naar binnen. Het najaar is een gunstige tijd om de balans op te maken van het afgelopen seizoen. Wat past er beter bij introspectie dan atmosferische klanken en kaarslicht?

Het stadswandelaarsduo ‘Sticky Insects’ weeft muziekale geluidstapijten van ambiante synthesizers en geluiden, vezameld op locatie (field recording) tijdens stadswandelingen: een tikkeltje dromerig, soms melancholiek, een andere keer regelrecht uit de ‘twigh-light zone,’ maar altijd bedoeld om in te verdwijnen. Maak een tussenstop en schuil voor het noodweer in het Chill-Out Station! Stadswandelaars Menno en Richard

Meer Sticky Insects op deze site | Meer Chill-Out Station op Youtube

Het pad van de eenzame Wolf

Onderaan de brug

Zwijndrechtse brug, Dordrecht, Dokweg  51°48’35.04″ N, 4°39’05.13″ O – 2011_07_27 Onderaan de brug, aan de Dordtse kant staan een paar huizen en is een stuk kade met een strandje, waar je met een beetje moeite bij kan. Ik ging er eigenlijk heen om de zonsondergang te filmen, maar die kroop achter de wolken. In plaats daar van ging de brug open. En terwijl de boten voorbij gleden, was er ook nog die microkosmos aan de kade. Stadswandelaar Richard

Maasbrug (Zwijndrechtse brug)

De kunst ligt op straat (?)

De Westerse maatschappij, met uitzondering van de algemene antropologie, maakt strikt onderscheid tussen (professionele) kunst, cultuur en creatieve zelfontplooiing. Terwijl vrijwel alle creatieve uitingen ontstaan uit het spanningsveld tussen individu, gemeenschap en haar cultuur. Een culturele identiteit hebben en daar vorm aan geven in de leefomgeving is essentieel. Wanneer wordt een individuele stempel asociaal en wat moeten we in vredesnaam als samenleving met die ruimte? (Video en muziek: stadswandelaars. Gesproken tekst: fragmenten uit de lezingen ‘Reclaim your mind’ en ‘Culture is not your friend’ van Terence McKenna.)

Deze stadswandelaar zit met een duivels dilemma. Op straat wordt ik, net als iedereen , geconfronteerd met de wildgroei aan culturele uitingen: reclameborden, affiches, stickers, graffiti, tags en legale kunstwerken. Sommige vind ik schitterend, andere zou ik stiekem het liefst verwijderen. De buren (m/v) hebben daar echter vast een eigen smaakbepaalde mening over en ik wil hun dag niet graag bederven. Mijn ogen willen dolgraag rust op straat, maar mijn kunstenaarsgeweten (ik studeerde ooit aan de kunstacademie) is voor een levendige publieke ruimte vol persoonlijke expressie.

Wetten en regels hebben in theorie de functie orde te scheppen in de vaak tegenstrijdige chaos van persoonlijke en sociale belangen. Zomaar elk gebouw binnen handbereik volkliederen met eigen doodles kan al gauw een asociale daad zijn en is dus verboden. De consumentelijke hoofden via abri’s, bill-boards en hoofdpijnopwekkende LCD-schermen bombarderen met trivialiteiten, mag wel. Het ene kost geld, het andere levert het op. En wie bepaalt ook al weer welk kunstobject tonnen belastinggeld mag kosten? Kunst en cultuur laten we vooral aan professionals over. Doelgroepsgerichte entertainment heeft daarbij de rol van cultuurbeleving en groepsidentiteit overgenomen.

De ruimtelijke vormgeving is een afspiegeling van de samenleving

Met andere woorden: ‘iedereen mag op straat lopen, maar de straat is niet van iedereen.’ Op de Rotterdamse straat is de politie inmiddels de baas en in diverse steden, zijn hele stukken van corporaties. Dan is er ook nog de overheid zelf met het leeuwenaandeel. In iedere levensvatbare cultuur is de openbare leefruimte ruimte van de samen-leving en wordt deze door iedereen, op wat voor manier dan ook, in samen-spraak vormgegeven. Al zijn daar duidelijke afspraken voor nodig, door leidinggevenden bewaakt en, waar nodig, door kundige lieden uitgevoerd.

Sinds de jaren zestig leven we met het ideaal van individuele vrijheid. Dat levert het voordeel van creatieve zelfontplooiing en daarmee innovatie. Dat stuk van de revolutie lijkt buitensporig goed gelukt. Die individuele mogenlijkheden inzetten voor een breed gedragen sociale beweging, lijkt me tot nu toe buiten het commerciële leven behoorlijk mislukt. Met het weggooien van alle tradities, is de samenleving het kind van de revolutie dat, samen met het badwater, in het riool is beland. Nederland is een BV op de rand van sociaal faillissement. Dat wordt weerspiegeld in de openbare ruimte.

De behoefte aan een zelf gevormde cultuur en leefomgeving is onderhuids merkbaar

Naast o.a. veiligheidsargumenten en de economische malaise, is dat wellicht een reden voor de conservatieve hype van het moment. Er klinkt een steeds luidere roep om de door individualisering en economische ontwikkeling ontstane verrommeling van de omgeving aan te pakken. De nationale overheid spreekt van ondernemingskansen, maar die ‘vrije geest’ dreigt te lijden onder de door nationale droogte getroffen geldkraan.

De reactie hierop is de ruimtelijke ordening meer aan lagere overheden over te laten. Zonder goede visie leidt dit alleen tot meer verrommeling! Een visie is dus nodig, maar hoe zorgt de individuele burger ervoor daarin gehoord te worden?

Omdat gemeenten ook radicaal moeten snoeien, liggen daar voor de burger zowel kansen als beperkingen. Sommige gemeenten beseffen dit en wenden zich tot burgers en bedrijven voor locale oplossingen. In dat nauwelijks aangeboorde potentieel liggen voor locale overheden mogenlijkheden om sociale orde, commerciële belangen en individuele wensen als geheel te benaderen. Zie het burgerinitiatief Platform Duurzaamheid Dordrecht.

Zijn fenomenen als graffiti niet vaak een  uiting van de behoefte om vorm te geven aan de eigen omgeving?

De sociaal-economische crisis geeft ons de kans gezamenlijk te bouwen aan en te profiteren van een maatschappij waarin de behoeftes van de enkeling (m/v) communiceren met de economische èn duurzame vernieuwing van het geheel. Zelfontplooiing en deelname zijn daarin niet per sé een last, eerder een absolute noodzakelijkheid. Als we niet meer willen dat bedrijven en overheden de ruimtelijke vormgeving sec voor ons bepalen, zijn burgerplatforms een voorwaarde. Diegenen die niet willen meedenken, missen een uitgelezen kans om kritiek om te zetten in verandering.

De PC in de huiskamer en de hobbyvereniging worden niet meer door de nieuwe generatie geaccepteerd als dé plaats om sociaal en creatief te zijn. De straat lijkt het ideaal voor ondernemende types. Met de sociale media en creatieve potentie in de hand willen we op straat maximaal interactief zijn. Met onze netwerken en inventiviteit hebben we de mogenlijkheden om ons leefmilieu te veranderen. Zonder de samenleving op kosten te jagen in deze schrale tijden natuurlijk.

De ‘open source’ filosofie is het middel om alle verborgen creativiteit en potentie voor het maatschappelijk nut aan te boren…en het gebeurt al volop!

Wanneer de babyboomers, met de laatste pensioenen ooit, van hun Zwitserleven gaan genieten, is de innovatiekracht van al die sociale individualisten hard nodig als antwoord op de crisis die blijft. In een sociale ‘open source’ maatschappij wordt gedacht aan het breed inzetbaar nut van mensen in plaats van alleen hun aandeel in het BNP. Ik troost mij met de waarneming dat deze beweging, door alle commotie en verwarring heen al aan de oppervlakte komt. Avontuurlijke ondernemers, creatieve vaklui en inventieve gebruikers, laten we de overheden zien hoe men er een levendige cultuur van kan maken!  Stadswandelaar Richard

Transition townsPlatform Duurzaamheid Dordrecht | handboekcommunities

Wandeling op een zwoele avond

Wat helpt meer ontspannen na een warme dag, dan genieten van een stadswandeling wanneer de temperatuur zakt tot op een comfortabel niveau? En wat kan men allemaal tegenkomen in de dagelijkse omgeving? En meer nog: wat stond daar ooit, op die plek waar nu de eenden zwemmen tussen de koppen van betonnen heipalen? Het ongewone van een doodnormale omgeving inspireerde de stadswandelaars tot het maken van een muzikale ambiance, verweven met geluidsopnames van die avond. Geniet en ontspan! Stadswandelaar Richard

Ozon Wasschery

Op 15 januari gingen wij weer op pad naar een van onze favoriete terreinen: het gesaneerde complex van de ‘Ozon Wasserij.’  Het is een van de vele stukken Dordt’s industrieel erfgoed die onder de sloophamer bezweken zijn. Wel bood het het na de sloop ruimte aan pioniersgroen en zwervers. De laatsten moesten hier onder dwang van de gemeente, misschien wegens het ontwikkelingsproject dat rond 2007 voor dit terrein op de planning stond, het veld ruimen.

De onderkomens die de zwervers op creatieve wijze voor zich realiseerden, zijn weg. Ondanks de pogingen van de gemeentelijke groenwerkers is de vegetatie er nog steeds. Helaas ook de bergen zwerfvuil. Leegstaande terreinen trekken mensen aan die gratis of met weinig inzet van hun vuilnis af willen.

Het was deze dag niet zulk geweldig weer, dus het uiterste werd van onze apparatuur gevergd. Toch leverde het aardig wat beeldmateriaal op.. en geluid. Na afloop hebben we wat van het omgevingsgeluid gebruikt om een soundscape te maken. Mocht u even willen ontspannen, dan raden wij u zeker aan naar de video te kijken, of even het geluid over de speakers af te spelen. Stadswandelaars Menno en Richard

Wilt u weten hoe het pand in bedrijf er vroeger uitzag? Kijk dan op de beeldbank van Erfgoedcentrum Diep en en vul ‘Ozon’ in het zoekveld in.

Smeltend landschap

2010_12_29- Winterlandschap in Dordrecht, sneeuw en ijs smelten in beeld en geluid. Video: Stadswandelaars, Muziek: Stadswandelaar Richard