Categorie archief: Amsterdam

Dorpse stad

Dordts dorpVleeshouwerstraat, Dordrecht. Foto: Stadswandelaar Richard

Ik ben afgelopen weekend voor een bliksembezoek in Amsterdam geweest. Komende zondag ben ik daar weer te vinden. Als je vanuit het station de stad inloopt wordt je als ware de stad ingezogen. Wat een mensen massa, wat een mooie gebouwen, wat een activiteiten.

In Amsterdam zie je van alles is er veel te doen, er is daar 24 uur per dag leven in de stad,winkels zijn 7 dagen per week open tot avonds laat, honderden restaurantjes, duizenden toeristen. Amsterdam een echte stad met historie, je moet ervan houden. Als ik daar met mijn vriendin loop, gaan mijn gedachten uit naar Dordrecht, waar mijn flatje is, mijn vrienden zijn en de rust.

Dordrecht is een geweldige stad, met de dorpse gewoontes. Een stad met een historie, met verhalen verscholen in de hofjes in de eeuwen oude stenen. Als gebouwen konen praten, als gebouwen alles aan ons konden vertellen wat ze
gezien hebben, dan zouden we nog jaren aan het praten zijn en schrijven.

Iedere keer besef ik me weer hoe mooi Dordrecht is, zowel de stad als de mensen die er in wonen, laten we het samen koesteren en de stad dorps houden!! Stadswandelaar Michael

Advertenties

De Rode Loper van Amsterdam

Het begin

Vandaag ga ik de Rode Loper bekijken. De Rode Loper wordt in Amsterdam uitgerold voor het bezoek vanaf het Centraal Station en rolt dan via het Rokin de stad in.

Ik start bij het Centraal Station.

De Rode Loper
De rode trap in het metro station had ik al eens bestegen met een koffer slepend achter mij aan, omdat er nergens een roltrap te bekennen was. Het deed mij sterk aan metrostations in Parijs denken. Ook daar zie en vooral hoor je het gebonk van koffers. Bij gebrek aan een lift of een roltrap komen mensen met grote koffers de metro-trappen afdenderen Evenzo zie je ze de trap op zwoegen met zware koffers en beladen met handbagage.

Kinderwagens moeten worden opgetild en boven het hoofd de trap op gedragen. Daarvoor moet je andere reizigers wel even lief aankijken om te helpen. Het lukt je als moeder niet alleen om boven te komen.

Maar gelukkig zo constateerde ik met opluchting is er inmiddels een roltrap en kun je in Amsterdam nu de metro uitkomen dmv een roltrap naar het Damrak. Eentje weliswaar maar waar één is…..

Ik ga verder de stad in en zie de bouwconstructies voor de Noord – Zuidlijn en een tamelijk rommelig stadsbeeld.

Panden
Op het Rokin vind ik echter een prachtig doorkijkje pal achter de rondvaartboten waarover je heen- en door moet kijken om het te zien.
Een juweeltje.

Beurs van Berlage
Het verder blijft rommelig op het Rokin. Met uitzondering van de Beurs van Berlage is er nog niet veel Rode Loper te bekennen.

Het stadsdeel Centrum is druk bezig de vele souvenirswinkels, patatzaken, belwinkels en duistere hotels weg te werken en uit te kopen, maar er is een lange adem en veel geld voor nodig om het mooi rood te krijgen.

Occupy
Over veel geld gesproken ! Naast en vóór de beurs van Berlage ligt de sloppenwijk Occupy. Hun punt is duidelijk: rijkdom en allure vs armoede en slonsigheid. ’s Ochtends vroeg is er niet veel te beleven in de sloppenwijk maar na 12 uur worden voorbijgangers in de Engelse taal de doelen van Occupy uitgelegd via een microfoon.

Occupy
Dan moet je natuurlijk wel de Engelse taal machtig zijn. Het is een lang verhaal en ik ben te ongeduldig het hele verhaal af te luisteren. Dat rondtetteren van een boodschap via de microfoon doet mij aan de 5-dagelijkse oproep van de moskee denken.

Aanrechtplant
Enige slonsigheid is ook de individuele Amsterdammer niet vreemd. Het hoort kennelijk bij de stad. Ziehier wat ik aantrof in de keuken van een van hen.

Wie kan mij vertellen om welk plantje het gaat en waar groeit het nog meer in de keuken? Stadswandelaar Juliette


In het voetspoor van de Occupiers

Vandaag naar Zuid, want dat is tegenwoordig het nieuwe centrum van Amsterdam. Modische winkels wisselen elkaar af met restaurantjes en cafeetjes. Het is er leuker en gezelliger dan in de PC Hooft . Je vindt er nog een groenteboer en een kapsalon naast een chocolaterie. Om groenteboeren en slagers hoef je in het centrum niet meer te komen. De terrasjes ogen nonchalant, maar dat kan ook door de vallende blaadjes komen, en het publiek is, ja het publiek is gewoon Zuid publiek. Het kakineuze geeft de buurt een boost.

Omdat ik in de omgeving ben fiets ik even door naar het Museumplein, een plein dat wordt beheerst door mooie gebouwen:  Het rijksmuseumen het concertgebouwmet aan de westkand het Van Gogh-  en het Stedelijk museum.  Met uitzondering van het Concertgebouw is alles ‘onder constructie’.  Al jaren! Daartussen het plein of beter gezegd een groot, groot grasveld waarop allerlei evenementen plaatsvinden of plaatsvonden. Plaatsvonden, want evenementen zijn inmiddels verboden op het plein.

De evenementenbezoekers bevuilden de tuinen van de omwonenden en beschadigden de omliggende gebouwen. De Amsterdammers klagen al jaren steen en been dat de musea  gesloten zijn en dan komt er zo’n gast en vernielt het vers verbouwde gebouw, vertrapt de grasmat en valt de omwonenden lastig.
Zelf in de cafés die de gewoonte hebben met de stamgasten vrolijk Koninginedag te vieren ben je niet veilig voor ongewenst bezoek. Bij cafe Welling , een gewilde plek bij het Concertgebouw, staat  tijdens Koninginnedagen  vanaf een uur of drie tot ’s avonds laat een lange rij meisjes, zelden jongens, die in het cafe willen plassen. Op de wc, dat nog net wel.

Maar wat zie ik daar op de grote grasvlakte, jawel een Occupier.
Zij hebben permissie er te staan van 11 tot 19 uur. Dan moet het tentje worden opgebroken. Het is maar één tentje met één Occupier,  dat is toch al  meer dan op de Zuidas. 
Ik struin er even op af. Hij is vriendelijk, welbespraakt maar mij wat ongenuanceerd. Op de Zuidas willen de Occupiers niet staan, zegt hij, omdat hij niet houdt van de mensen die er werken en bovendien is het Mahlerplein leeg, er lopen geen mensen. En juist de interactie tussen een willekeurige voorbijganger en de Occupiers is belangrijk. Wanneer ik volhoud dat juist daar de doelgroep te vinden is, geeft hij toe, maar voegt er aan toe dat de Zuidassers niet geinteresseerd zijn in de Occupy-beweging, alleen in geld verdienen. Ergo ‘het heeft geen zin om de Zuidas te bezetten’. Hij voegt er aan toe dat de beweging het kapitalistisch gegraai aan de kaak wil stellen en hoopt op een kentering mettertijd. Wat en hoe met de kentering is nog niet duidelijk.

Een ijzige noord-oosten wind snijdt over de Museumvlakte en ik vind het tijd het gesprek af te breken om mij in de dichtstbijzijnde herberg te verwarmen. We schudden elkaar de hand en ik vertrek naar warmere oorden. 

Boven een dampende chocolademelk mijmer ik dat het wel dapper is van die Occupier om daar dag na dag van 11 tot 19 uur te blijven in die kou, dan ben je jong, heb je een doel en een sterke wil om te veranderen. Stadswandelaar Juliette

Stilte in Amsterdam

Mag ik mij voorstellen: uw nieuwe stadswandelaar. Deze wandelaar gaat regelmatig in  de stad Amsterdam aan de wandel. Daar de burgermeester van de stad, Eberhard  van der Laan afgelopen week tegen de Occupy beweging zei: ‘Gaan jullie maar naar de Zuidas, op het Museumplein zit je fout, want de echte financiële wereld vind je  op de Zuidas’,   of woorden van gelijke strekking, ben ik begonnen met een wandeling op jawel de :

Het was koud en tochtig.
Geen Occupy tentje te zien op het grote forum. Wel een clubje snaterende toeristen op het grote, grote plein.  

 
Heb ik al geschreven dat het koud en tochtig was en stil, niets te beleven op een stel  fotografen na, die heel professioneel met statief en goed ogende foto- apparatuur in de slag waren.  

Het bleek dat zij een cursus architectuur volgden en deze keer was de moderne architectuur aan de beurt. Zij konden hun hart ophalen. Het ene strakke gebouw, na het ander: Hoog, hoger hoogst.  Zeer afwisselend in hoogte dat wel.

 
In de weekenden lijkt er niet veel te doen. Voor een kopje koffie kon ik in ieder geval nergens terecht. Een gezellig, warme ruimte waar ik bij een mok eens kon mediteren over de gastvrijheid van de Zuidas. Hoe zou het er hier ’s avonds uitzien mijmerde ik, terwijl er net weer een flinke windvlaag de hoek om kwam.

Op zoek naar entertainment.  

Waarachtig er is een cafe. Er zijn er zelfs meer, wel twee. ’s Avonds valt hier kennelijk wat te beleven, zie ik staan op een aanplakpapier bij het Grand Cafe:
lezingen, gesprekken met schrijvers onder leiding van Elisabeth Etty. Er is tenslotte een universiteit vlakbij. Veel studenten dus en die houden van vertier. Dat probeert men hen hier te bieden.
 
Maar hoe zit het met de Occupiers?  

Verwend zoals op het Beursplein zullen ze hier niet worden. De Occupy beweging is wel een beweging,  maar niet echt in beweging als u begrijpt wat ik bedoel. En naar AH is wel een stevig wandelingetje. Ik zie de beoogde strak-gepakte en hoog-gehakte doelgroep niet met dienbladen vol lekkers komen aanlopen.

Ik slenter nog wat verder.


Terassen vind ik en kunst: beelden.

De grijze dag werkt niet mee om de kunst en terassen fotogeniek te doen uitkomen. Maar ’s zomers moet het hier goed toeven zijn aan het water,
kijkend naar de grote en de kleine eenden. 
 

Niet alle kunst is even toegankelijk. Bij enkele beelden lopen mij de koude rillingen over de rug. Of zou dat door het weer komen ? De terassen zien er ongenaakbaar uit op deze kille zaterdagochtend. Van die koffie komt niets terecht hier, is mijn sombere constatering. Geen spoor van de Occupiers helaas. Ik had graag eens in een Occupy-tentje op de Zuidas gekeken.

Maar zie, helemaal voor niets ben ik niet gekomen: op de Zuidas wordt gewerkt.

Daarom is het hier zo rustig.

Het is een ‘stilte plek’.

Stadswandelaar Juliette